رفیق روزهای خوب رفیق خوب روزها
همیشه ماندگار من همیشه در هنوزها
صدا بزن مرا شبی به غربتی که ساختی
به لحظه ای که عشق را بدون من شناختی
تو در سراب آینه شبانه خنده می کنی
من شکست خورده را خودت برنده می کنی
نیامدی و سال ها نظر به جاده دوختم
بیا ببین که بی تو من چه عاشقانه سوختم

خدا کنه چشمــای تــو  تا همیشه آبی باشه

همیشه این دنیای تـو قشنگ و مهتابی باشه

خدا کنه بـارون بشم ، از توی چشمات ببارم

غمـاتـو  من پاک بکنم  واسه تــو شادی بیارم

تو  آسمــون زنـدگـیـم ستـاره ای  نمی بیـنـم

از این همه باغ و بهار حتی یه گل نمی چینم

خـدا کنـه بـارون بـیـاد ، ببـاره روی غصـه هام

از دیـدنـت روشـن بـشـه قــاب بـهــاری نگــام

با تو شروع می کنم ، با تو به راه می روم

با غزل ِ نگــاه ِ تـو  ، باقــــی ِ راه می دوم

با تو شروع می کنم ، با تو به ماه می روم

با نگه ِ خیره ی تو ، مــــــن به نگاه می روم

با تو شروع می کنم ، با تو ادامه می دهم

با تو به زندگانیــم ، رنگ ِ زمــــانه می دهم

با تو شروع می کنم ، با تو جوانه می دهم

با تو به بیکسـی ِ خود من آشیانه می دهم

با تو شروع می کنم ، با تو به نـاز می رسم

با تو که در بر  ِ منی ، من به نیــاز می رسم

با تو شروع می کنم ، با تو به را ز می رسم

با عطـش لبـان تو ، من به فــــراز می رسم

 با تو شروع می کنم ، مست ِ شبانه می شوم

با تو و در کنار ِتو ، من چو شـراره می شوم

با تو شروع می کنم ، با تو تمــــام می شوم

با تو به انتهای خود ، وصل ِ مــــدام می شوم

شبیه برگ پاییزی،

پس از تو قسمت بادم خداحافظ،

ولی هرگز نخواهی رفت از یادم خداحافظ،

و این یعنی در اندوه تو میمیرم در این تنهایی مطلق،

که می بندد به زنجیرم و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد،

و برف نا امیدی برسرم یکریز می بارد چگونه بگذرم از عشق، از دلبستگی هایم ؟

چگونه میروی با اینکه میدانی چه تنهایم؟  خداحافظ 

با من بمون حرف نگفته دارم

ميخوام بازم سر رو شونه ت بذارم

نگات بشه مرحم زخم کهنه م

تموم بشه شباي انتظارم

ميخوام با تو از شب قصه پاشم

ميخوام با تو صبح ترانه باشم

ميخوام برات از زندگي بخونم

توي هوات مثل غزل رها شم

بر سنگ قبر من بنويسـيد خسته بود

 اهــل زمين نبود ، نـمازش شــكســته بود

 بر سنگ قبر من بنويسيد شيشه بود

 تـنها از اين نظر كه سـراپا شـكســته بود

 بر سنگ قبر من بنويســـــــيد پاك بود

 چشمان او كه دائما از اشك شسـته بود

 بر سنگ قبر من بنويســيد اين درخت

عمري براي هر تبر و تيشه، دســــته بود

 بر سنگ قبر من بنويســــــيد كل عمر 

پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود ...

دستهایت تکیه گاهم بود و نیست

 عشق تو پشت و پناهم بود و نیست

 حیف! آن وقتی که عاشق شد دلم

چیز سبزی در نگاهم بود و نیست

 عشق این سرمایه بازار دل

 آب این روی سیاهم بود و نیست

 یاد آن ایام مشتاقی بخیر

 عاشقی تنها گناهم بود و نیست!

كجايي عزيزم ببيني كه تنهام
كجايي ببيني چه تاريكه شبهام
***
چي شد تو نگاهت كس ديگه اي بود
كجايي كه بعد تو غم همدمم بود
***
نگاهم هنوزم، تو حسرت نگاهت
بيا تا بريزم اشكامو به راهت
***
كجايي گل من ، تو رفتي ميدونم
دلم تنگه واسه تو نامهربونم
***
بدون تا ابد ، تو تو قلبمي
ولي باز چه ساده دلو ميشكني
***
اوني كه پرهاشو بست و نشست

 چه ساده پريد و دلم رو شكست
***
نبودي ببيني چي اومد سر من
كجايي ببيني شكسته پر من
***
پريدي چه ساده تو تنها نذارم
ميدوني كه ناي پريدن ندارم
***
پر من شكسته نكن نااميدم
بدون بعد چشمات خوشي رو نديدم

فکر کرديم عاشقي هم بچگيست...

 حيف تازه اول يک زندگيست...

زندگي چيزي شبيه يک حباب...

عشق شهر زيبا در سراب...

فاصله با آرزو هامان چه کرد...

کاش مي شد از عشق هم توبه کرد.

چه درديست در ميان جمع بودن

ولي درگوشه اي تنها نشستن

براي ديگران چون کوه بودن

ولي در چشم خود آرام شکستن

براي هر لبي شعري سرودن

ولي لبهاي خود همواره بستن

به رسم دوستي دستي فشردن

ولي با هر سخن قلبي شکستن

به نزد عاشقان چون سنگ خاموش

ولي در بطن خود غوغا نشستن

به غربت دوستان بر خاک سپردن

ولي در دل اميد به خانه بستن

به من هر دم نواي دل زند بانگ

چه خوش باشد از اين غمخانه رستن

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد...

وسعت تنهائيم را حس نکرد...

در ميان خنده هاي تلخ من...

گريه ی پنهانيم را حس نکرد...

در هجوم لحظه هاي بي کسي...

درد بي کس ماندنم را حس نکرد...

آن که با آغاز من مانوس بود...

لحظه ی پايانيم را حس نکرد...!

آندم که مرا می زده در خاک نمایید

زیر کفنم خمره ای از باده گزارید

تا در سفر دوزخ از این باده بنوشم

بر خاک من از ساقه ی انگور بکارید

آن لحظه که با دوزخیان کنم ملاقات

یک خمره شراب ارغوان برم به سوغات

هر قدر که در خاک ننوشیدم از این باده صافی

بنشینم و با دوزخیان کنم تلافی

جز ساقی و می خانه و ساغر نشناسم

بر پایه ی پیمانه و شادی است اساسم

گر همچو همای از عطش عشق بسوزم

از آتش دوزخ نهراسم نهراسم !!!

اجازه هست عشق تو رو تو کوچه ها داد بزنم؟
رو پشـت بـــــوم خونه ها اسمتو فریاد بزنم؟
اجازه هست که قلـبمو برات چراغونی کنم؟
پیش نگاه عاشقت،چشـــــمامو قربونی کنم؟
اجازه میدی تا ابـد سر بزارم رو شونه هات؟
روزی هزار و صـد دفه بگم که میمیرم برات؟
اجازه میدی که بـگم حرف ترانه هام تویی؟
دلیل زنده بودنـــــم ، درد بهانه هام تویی؟
اجـــازه هست تا تـه مـرگ منتظر تو بشینم؟
تو رویاهــای صورتیم، خودم رو با تو ببینم؟
اجازه هست جار بزنم بگم چقد دوست دارم؟
بگم می خـــوام بخاطرت سر به بیابون بزارم؟
اجازه میدی قـصه هام با عشق تو جون بگیره؟
چشمای عاشقـــم واست روزی هزار بار بمیره؟
اجازه میدی عشقـــمو همش بهت نشون بدم؟
پیش زمین و آسمــون واسه تو دس تکون بدم؟
اجازه میدی که فقــــــط تو دنیا با تو بمونم؟
هر چی که عاشقانه بــــود به خاطر تو بخونم؟
اجازه هست پناه من گــــــرمی آغوشت بشه؟
هر اسمی جز اسم خودم ،دیـگه فراموشت بشه؟
اجازه هست ؟ بگو که هست ، من همشو دارم میگم
با تو به آسمون میرم ،با تـــــــــــــو یه آدم دیگم
اجازه میدی که بگم ،من مال تـــــــو،تو مال من؟
من از تو خواهش می کنم که زیر وعـــده هات نزن........

شبهي  چند شبي آفت جانم شده است

اول  اسم  كسي  ورد  زبانم  شده  است

حتم  دارم  كه  تويي  آن  شبه  آينه پوش

عاشقي جرم قشنگيست به انكار مكوش

دل به چشمای تو بستم تو شدی همه وجودم

عشق تو باور من شد با تموم تار و پودم

هرکی اومد سر راهم چشمامو بستم ٫ ندیدم

عکس تو توی دست من بود تورو با دلم خریدم

برای نفس کشیدن عشق تو دلیل من بود

بودن تو پیش چشمام خواب و رویای شبم بود

من همه ترانه هامو واسه چشم تو نوشتم

ندونستم تو غروبی وای چه تلخه سرنوشتم

از پاسخ من معلمان آشفتند          از  حنجرشان هرچه در آمد گفتند

اما  به خدا هنوز من معتقدم          از جاذبه ی تو سیب ها می افتند

کاش  هرگز  در  محبت شک نبود          تک  سوار مهربانی تک نبود

کاش بر جانی که بر قاب در است          واژه ی تلخ خیانت حک نبود

عشق یعنی مستی و دیوانگی

عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده با چشمان تر

عشق یعنی سر به دار آویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق یعنی درجهان رسوا شدن

عشق یعنی سست و بی پروا شدن

عشق یعنی سوختن با ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

چه درديست در ميان جمع بودن

ولي درگوشه اي تنها نشستن

براي ديگران چون کوه بودن

ولي در چشم خود آرام شکستن

براي هر لبي شعري سرودن

ولي لبهاي خود همواره بستن

چه دردي است در ميان جمع بودن

ولي درگوشه اي تنها نشستن

به رسم دوستي دستي فشردن

ولي با هر سخن قلبي شکستن

به نزد عاشقان چون سنگ خاموش

ولي در بطن خود غوغا نشستن

به غربت دوستان بر خاک سپردن

ولي در دل اميد به خانه بستن

به من هر دم نواي دل زند بانگ

چه خوش باشد از اين غمخانه رستن

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد...

وسعت تنهائيم را حس نکرد...

در ميان خنده هاي تلخ من...

گريه ی پنهانيم را حس نکرد...

در هجوم لحظه هاي بي کسي...

درد بي کس ماندنم را حس نکرد...

آن که با آغاز من مانوس بود...

لحظه پايانيم را حس نکرد!!!

روزگاريست همه عرض بدن مي خواهند

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

چشم چشم دو ابرو٫نگاه من به هر سو٫پس چرا نيستي پيشم؟نگاه خيس تو کو...؟

 گوش گوش دوتا گوش٫دو دست باز يه آغوش٫بيا بگير قلبمو٫يادم تو را فراموش...!

چوب چوب يه گردن٫جايی نري تو بي من٫دق مي کنم ميميرم٫اگه دور بشي از من...!

 دست دست دو تا پا٫ياد تو مونده اينجا٫يادت مي ياد که گفتي:بي تو نمي رم هيچ جا...؟

 من؟ من؟ يه عاشق٫همون مجنون سابق...!

تو؟ تو؟ یه دل سنگ٫گذاشتی منو دل تنگ...! 

پشت پلک لحظه های ابدی دوباره خیسه

مثه اين كه بازم احساس، داره از تــو مي نويسـه

مثه اينكه بـاز تـو راه ، خـاطـره داري مــي بازي

رو مـــزار آرزوهـــا ، گـلاي غصــه مـي ذاري

مثه اين كه بـاز مسافــر ،داره مي ره از خيـابـون

يــا داره ميــاد دوبــاره ، شب هفتـم زمستـون

پشت چشماي خيالــم ، يـه كمي خيسه و نمـدار

مثه اينكه بـاز تو قـابش ، عكس تـو شده پديـدار

قبلـه بــاز دوبــاره نـوره ،‌ آرزوت دوباره گـل زد

سجده ها به جنس خواهش ، تـا خدا دوبـاره پل زد

  RSS